خویشتن شناسی حقیقت آدمی و بنیاد ایمان

خداوند تبارک و تعالی در میان تمام موجودات انسان را آیینه تمام نمای جمال و جلال خویش قرار داد. و در ظل آن او را در جایگاه اعلای خلیفه الهی نشاند و فرمود: «إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً»[1]

آدم ،اصطرلاب اوصاف علوست
هرچه در وی می‌نماید ، عکس اوست

وصف آدم،مظهرآیات اوست
همچو عکس ماه اندر آب جوست[2]

اصل و ریشه انسان طبق آموزه‌های قرآن و عترت: معرفت ربوبی می‌باشد و اگر بخواهیم خزاین ملکوت را بگشاییم کلیدی می‌خواهد که این کلید، معرفت نفس است؛ چون معرفت نفس باب همه خیرات است و انسان اگر بخواهد راهی برای رسیدن به این حقایق پیدا کند از همه نزدیک‌تر به خودش، خودش است و به قول مولی صدرا خویشتن شناسی حقیقت آدمی و بنیاد ایمان می‌باشد.

انسان یک گره اصلی دارد که اگر آن را بگشاید به نیکبختی می‌رسد و آن، گره خویشتن خویش است وا اسفا که آدمی تمامی عمر گرانبهای خویش را در گشودن گره هایی به هدر می‌دهد که از گشایش آن چیزی عایدش نمیشود و جوهر حقیقی و ملکوتی اش شکفته نمی‌شود.

جان جمله علمها اینست این
آن اصول دین بدانستی ولیک
از اصولینت اصولیّت خویش به

 

که بدانی من کیم در یوم دین
بنگر اندر اصل خود کو هست نیک
که بدانی اصل خود ای مرد مه[3]

[1]. بقره، آیه 30.

[2] . مولوی مثنوی، دفتر ششم.

[3] . مولوی مثنوی، دفتر سوم.

ava
آگوست 28, 2021