تأثیرپذیری انسان از همنشین (برشی از درس پنجم کتاب حرکت)

هر شیءای خواص خود را دارد؛ آهن برای خودش خواصی دارد: یکی از خاصیت‌هایش این است که طبیعتش سرد است و به همین خاطر اگر خانه زیاد پنجرۀ آهنی داشته باشد گرم نمی‌شود و ایجاد برودت می‌کند. در مقابلش آتش یکی از خواصش این است که طبیعت گرم دارد و ایجاد حرارت می‌کند. طبیعت دیگر آهن، کدری و تیرگی است بر خلاف آتش که وقتی افروخته و شعله‌ور شود، نورانیت دارد و محدوده‌ای از فضای اطراف خودش را روشن می‌کند. حال اگر همین آهن سرد و تیره را به طور دائم کنار آتش گرم و نورانی قرار دهیم و یک مدت زمانی نگه داریم، خاصیت خودش را از دست می‌دهد؛ یعنی این آهنی که سرد بود الآن داغ است و اصلاً نمی‌شود به آن دست زد؛ زیرا می‌سوزاند. همچنان که این آهنی که تیره و کدر بود اکنون قرمز و نورانی شده است. این همان مثالی است که بزرگان اخلاقی ما در بیان آن تعبیر می‌کنند به «الحدیدة المحماة؛ آهنی که داغ شده» یعنی هم برودتش از بین رفته و تبدیل به گرما و حرارت شده و هم تیرگی آن از بین رفته و تبدیل به روشنایی شده است.
همان‌طور که آهن سرد و تیره با همنشینی و مجاورت با نار (آتش)، آثار و خلق و خوی ناری به خود می‌گیرد، انسان نیز با همنشینی و جلیس شدن با خدا، آثار خدایی را می‌پذیرد. بنابراین چه هم‌نشینی بهتر از خدا؟ شاید بپرسید چطور انسان می‌تواند همنشین خدا شود که در جوابش می‌گوییم که خداوند خودش راهکارش را در حدیث قدسی فرموده است: «أنا جلیس مَن ذکرني ؛ من همنشین کسی هستم که به یاد من است». به یاد من بودن و ذاکر من بودن غیر از این است که ما یک سجاده بیندازیم و فقط یک تسبیح به دست بگیریم و بگوییم: سبحان الله سبحان الله سبحان الله…، بلکه بایستی در کوچه و بازار هر کسی سر کار خودش باشد ولی هرگز از یاد باری تعالی غفلت نداشته باشد. در این صورت است که می‌شویم همنشین خدا. آن عزیز در بازار، آن یکی در کارخانه، آن یکی در اداره، آن یکی در دانشگاه، آن یکی در حوزه و هر کسی در کار خود ولی در عمق جان در یاد خدا باشد. آن وقت هست که ما می‌شویم مصداق «أنا جلیس من ذکرنی؛ من همنشین کسی هستم که به یاد من باشد».
با این مثال‌هایی که زدیم، تحلیل معجزۀ انبیاء (علیهم لسلام) و معصومین (علیهم السلام) و حتی کارهای خارق العادۀ اُولیای الهی جوابش روشن‌تر می‌شود؛ مانند اینکه ذکر یا دعایی بر یک سیب یا تکّه نباتی می‌خوانند و بر آن دم می‌زنندو مریض از آن می‌خورد و شفا می‌گیرد یا صاحب اولاد می‌شود که فراوان از این چیزها پیش آمده است. آری انسان می‌تواند با همنشینی خدا، آثار خدایی پیدا کند و کار خدایی کند؛ همچنان که قرآن به صراحت می‌فرماید حضرت عیسی 7مرده را زنده می کرد:
«أَنِّي أَخْلُقُ لَكُم مِّنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِ اللَّـهِ وَأُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَأُحْيِي الْمَوْتَىٰ بِإِذْنِ اللَّـهِ»
«من از گِل برای شما چیزی به شکل پرنده می‌سازم و در آن می‌دَمم که به اراده و مشیّت خدا پرنده‌ای [زنده و قادر به پرواز] می‌شود و کور مادرزاد و مبتلای به پیسی را بهبود می بخشم و مردگان را به اِذن خدا زنده می‌کنم».
بخشی از کتاب حرکت
موسسه علمی تربیتی آوای توحید

ava
سپتامبر 11, 2021